Ferdi

Ferdi went mountain biking.

September 5, 2025

S1.E1 - I against I (Route Soest)

Deze zomer was er een met een kashima coating. Eerst een georganiseerde e-MTB-tour in de Franse bergen met mijn oudste dochter, een week later knallen in Winterberg (ook voor het eerst met haar), en daarna — stiekem, omdat het kon — nog een paar dagen solo in Willingen. Willingen én Greenhill afvinken. Een zomer der zomers. Vandaag dacht ik er weer aan. Aan kabelbanen, aan ondersteuning die trapkracht overbodig maakt, aan het simpele vertrouwen dat de remmen het zouden houden. Terwijl ik ploegend en zwetend door drassig zand in Soest al het CO₂ van het bos naar binnen zoog. Mijn hartslag? Maar niet naar gekeken. Ik heb een paniekstoornis. Een knie die vaker op de behandeltafel lag dan op de pedalen en bij drassige singletracks voel ik ze allebei. De knie begint te zeuren. Het hoofd moppert. En precies in dat gemopper drijft de paniek omhoog. De focus verdwijnt. Het genieten ook. Het bos verandert in een mijnenveld. Elke trap kan een explosie zijn. I against I. Dus dwing ik mezelf terug te keren. Alleen fietsen. Alleen hier en nu. Adem, omgeving, trappen. Wanneer de trail minder verregend raakt, keert de rust terug. De flow op de trail ook. En dan — verrassing. Nieuwe features. Complimenten aan de trail crew: tabletopjes, kleine en grotere jumps, een dropje hier en daar. Perfect om te oefenen, uitdagend genoeg om te proberen en ondanks de grond genoeg snelheid. Dat beloofd wat als het droog is. Terug bij de auto denk ik de route door. Pittige klimmetjes, technische stukken, goed onderhouden, duidelijke markering. Kleine descents met wortels en dropjes die je alert houden. Ja, er zit wat asfalt in, en er zijn een paar rare bochten na afdalingen. Maar al met al: uitdagend, scherp, en het ritje waard. Geen Alpen, geen kabelbaan, geen e-mtb — alleen ik, modder en paniek die plaatsmaakte voor flow. Soms is dat genoeg.