OWN; etappe 6, Elst - Heelsum

Etappe 6 van de OWN. Inpakken en start onder druilerige omstandigheden vanaf de camping waar de caravannende pensionados nog in diepe rust zijn. Ik heb de route wat aangepast. In plaats van Elst aan de noordkant te verlaten en het bos in te lopen, loop ik een paadje door de uiterwaarden langs de Rijn. Met een korte blik op het pontje Elst-Ingen waar ik een paar levens geleden dagelijks met de brommer overstak. Dan door een stukje bos, tussen Remmerden en Kwintelooijen door bereik ik de suburbs van Rhenen. Tijd voor een koffiepauze. Een vierjarige naast me vraagt me naar mijn naam. Die vertel ik hem en vraag naar de zijne. Hij heet Manoa en vertelt blijmoedig over zijn nieuwe pyjama. Met aapjes erop. Of ik ook een nieuwe pyjama heb? Nee, ik heb geen nieuwe pyjama. 'Waarom niet?' Ja jeetje, goeie vraag man. Daar ga ik de komende kilometers eens over nadenken.
Die kilometers gaan eerst onder de rijnbrug bij Rhenen door en dan onderlangs de Grebbeberg. En nee, ik ben niet de trappen op naar boven gegaan. Het moet wel leuk blijven. De Grebbedijk richting Wageningen op, niet het leukste type weg om te lopen maar wel met mooi zicht over de uiterwaarden, de Rijn en de Betuwe aan de overkant. Dat is meteen een beetje de grap van deze 112 jaar oude route: toen die uitgezet werd waren veel wegen niet verhard. Gemotoriseerd verkeer was er niet. Al die zandpaden van toen zijn nu asfaltwegen met auto's en allerlei ander verkeer. Dus vergeef het de routemaker, kapitein (echt waar!) Beckering, dat je met deze route wat vaak over asfalt loopt.
Na de lunch in downtown-Wageningen weer verder, langs hotel De Wereld en het 5 mei plein. Bijzonder als je bedenkt dat toen Beckering deze route in 1914 uitstippelde er eerst nog een andere wereldoorlog plaats moest vinden voordat Hotel De Wereld een rol in een tweede zou spelen. Het was overigens is 1914 ook al een hotel. Ik loop verder langs de uiterwaarden oostelijk van Wageningen en dan naar het noorden pal tussen Wageningen-Hoog en Renkum door. De bossen in naar natuurcamping Quadenoord, vlakbij de gelijknamige oude watermolen. Deze laatste avond heb ik met recht het allermooiste plekje van deze week. Wat een locatie (zie foto!). Mijn vanmorgen kletsnat ingepakte tentje droogt als een malle in een heerlijke zonnetje. Heel vaak is het wél feest.
Maar ondertussen weet ik nog steeds niet waarom ik geen nieuwe pyjama heb. Goeie vragensteller die Manoa, die komt er wel.