DavyFotoFan

Vanmiddag maakten we een fijne, rustige wandeling door het centrum van Apeldoorn. We parkeerden de auto bij het Catharina Amaliapark, een klein maar verrassend parkje dat meteen een zachte start van de route gaf. De houten bankjes, vormgegeven als grote bloemen- of vazenvormen, nodigen uit om even te blijven hangen. Overal stroomt het water rustig langs je heen, het park voelt speels aan. Nu al leuk, maar ik kan me voorstellen dat dit plekje met wat meer groen en zonlicht nog mooier tot zijn recht komt. Vanaf hier wandel je zo richting het centrum, waar Apeldoorn zich laat zien als een stad met ruimte en adem. Brede lanen, veel licht en overal kleine doorkijkjes naar groen. Het centrum is levendig maar niet druk, winkels en terrassen wisselen elkaar af zonder dat het gehaast voelt. Wat Apeldoorn bijzonder maakt, is dat de stad historisch nauw verbonden is met de Veluwe én met het koningshuis. Die combinatie van natuur en statigheid voel je nog steeds terug in de opzet van de stad. Halverwege de route liepen we door het Oranjepark, een van die plekken waar de stad even lijkt te vertragen. Dit park werd aangelegd aan het eind van de 19e eeuw en ademt nog altijd die klassieke sfeer, met slingerende paden, statige bomen en zichtlijnen die je blik vanzelf meenemen. Het water speelt hier opnieuw een hoofdrol en vormt samen met het groen een fijne, rustige overgang tussen de verschillende delen van de stad. Wat deze wandeling zo prettig maakt, is de afwisseling van klein en speels park naar stedelijke gezelligheid, en weer terug naar rust en ruimte. Apeldoorn laat zich hier zien als een stad die zacht uitnodigt. Een wandeling om op adem te komen, om te kijken, en om gewoon even te zijn.

Onze tweede wandeling van vandaag bracht ons naar ’s-Heerenberg, voor een ronde rond Kasteel Huis Bergh, midden in het weekend van Kasteelstad Verlicht 2026. Eigenlijk hadden we dit uitje willen delen met onze andere lieve hondenvriendjes en hun vrouwtjes. Helaas bleek de datum anders dan gedacht en lukte het daarna niet meer om samen te gaan. Dus besloten we..dan maken we er samen iets moois van. En dat werd het. Het kasteel lag er indrukwekkend bij, omringd door zijn dubbele gracht, ronde torens en stille binnenplaats. Kasteel Huis Bergh, een van de grootste middeleeuwse kastelen van Nederland, ademt geschiedenis. Sinds de 13e eeuw heeft het oorlogen, branden en verwoestingen doorstaan, maar telkens werd het herbouwd. Eeuwenlang was het het thuis van de machtige Heren van Bergh, en nog steeds voel je die historie in elke steen. Terwijl we langs de muren liepen, leek het alsof de verhalen vanzelf meewandelden. Dit weekend was ’s-Heerenberg omgetoverd tot een sprookjesachtig decor. Overal fonkelende lichtjes, zachte kleuren op oude gevels en kleine momenten van verwondering. In de kerk klonk live muziek van Harmonie Crescendo uit ’s-Heerenberg, prachtig om te horen. Jong en oud samen, klassieke harmonie en verrassend vlotte, hedendaagse stukken. Even stilstaan, luisteren, en de muziek laten binnenkomen. Dit jaar staat Kasteelstad Verlicht volledig in het teken van de historie van Bergh, en dat was overal voelbaar. De stad leek haar geheimen voorzichtig prijs te geven, in licht en schaduw, terwijl het kasteel het stralende middelpunt bleef van dit alles. Hoewel de hele route genieten was, lag het absolute hoogtepunt voor ons achter het kasteel: de licht- en muziekshow. De combinatie van klank, kleur en de contouren van het kasteel maakte het moment bijna magisch. Even stil, even samen kijken en genieten 🥰 zo’n moment dat je meeneemt naar huis.

Samen op pad in Kalkar Een rondje door Kalkar stond al een tijdje op mijn lijstje. Rianne had deze wandeling eerder al gelopen en toen ik haar route voorbij zag komen, was ik stiekem een beetje jaloers. Dat betekende dus maar één ding: deze moesten we samen nog een keer doen. Kalkar is een knusse stad aan de Nederrijn en echt een fijne plek om te wandelen. Juist die afwisseling maakt het leuk. In en rondom het centrum loop je langs oude stadsmuren, poorten en vakwerkhuizen. En nog geen paar minuten later sta je alweer tussen akkers, weilanden en rustige landwegen. Het voelt nooit eentonig; er is steeds weer iets anders om naar te kijken. Voor mij sprongen er twee hoogtepunten uit tijdens deze wandeling: de molen en de streetart. Aan de rand van het oude centrum staat de Kalkarer Mühle. Een hoge, stenen windmolen uit de achttiende eeuw die je al van ver ziet opdoemen. Ooit gebouwd om graan te malen en later zorgvuldig gerestaureerd. Tegenwoordig is hij weer maalvaardig en kun je binnen zien hoe dat vroeger ging. Het is zo’n plek waar je automatisch even stopt. Niet alleen vanwege de molen zelf, maar ook omdat er horeca zit en het een fijne rustplek vormt tijdens de wandeling. Het tweede hoogtepunt was de streetart. In Kalkar vind je een grote muurschildering van het Nederlandse kunstenaarscollectief De Strakke Hand. Het kunstwerk maakt deel uit van een internationaal Hanze-kunstproject en vormt een mooi contrast met de historische gebouwen eromheen. Oude stad en moderne kunst. Al wandelend door de straatjes en langs de velden merkte ik hoe prettig deze route eigenlijk is. Rustig, afwisselend en met genoeg kleine verrassingen onderweg. Oh, en nog een tip: loop deze wandeling eens in het voorjaar. Langs de route staan namelijk fruitbomen die dan volop in bloei staan. Een goede reden om er dus ook nog een keer een mooie avondwandeling te maken.

Vanmorgen maakten we een winterse wandeling door de Kruisbergse Bossen bij Doetinchem. Een dunne laag sneeuw bedekte het landschap en gaf het bos een stille, bijna sprookjesachtige sfeer. Onder onze voeten kraakte het pad licht terwijl de zon voorzichtig door de kale boomtakken probeerde te breken. Een deel van dit bos is losloopgebied, en dat betekende feest voor Max en Joep. Bij de zandbult onderweg konden ze hun energie kwijt... rennen, graven en zichtbaar genietend van de vrijheid. Het maakte de wandeling extra levendig en vrolijk. Samen met Judith was het gezellig bijpraten, het was duidelijk alweer veel te lang geleden dat we samen hadden gewandeld. De kilometers gingen ongemerkt voorbij terwijl we verhalen deelden en herinneringen ophaalden. In de omliggende weilanden waren kinderen druk bezig met het maken van sneeuwpoppen, wat het winterse gevoel compleet maakte en zorgde voor een gemoedelijk tafereel. Tussen de bomen door hadden we in de verte zicht op Kasteel De Kelder, een historisch landhuis dat zijn oorsprong kent in de 14e eeuw. Ooit begonnen als verdedigbare boerderij, later uitgegroeid tot een statig kasteel dat nog altijd verscholen ligt in het groen. Het vormt een mooi herkenningspunt in dit gebied en geeft de omgeving een vleugje historie. De Kruisbergse Bossen zelf zijn een afwisselend natuurgebied met loof- en naaldbos, slingerende paden en open plekken. Elk seizoen heeft hier zijn charme, maar met sneeuw krijgt het bos iets extra’s... rust, ruimte en een gevoel van samen onderweg zijn.

Na een nacht midden in het hart van Sneek begon de dag rustig. Vanaf de parkeerplaats liepen we de stad in en al snel stond hij daar, de Waterpoort. Twee stoere torens die zich spiegelen in het water, alsof ze al eeuwenlang geduldig wachten op iedereen die Sneek binnenkomt. Het is zo’n plek waar je vanzelf even vertraagt. Hier voel je meteen... deze stad leeft al lang met water, handel en verhalen. We liepen langs het water richting het station. Het stationsgebouw, eind negentiende eeuw neergezet, staat er nog altijd met rechte schouders en verfijnde details. Voor de deur rust de Sik van Snits 🚂, klein maar onverzettelijk. Een locomotief die ooit dagelijks dwars door dorpen tufte met goederen, melk en verhalen. Je ziet hem staan en je weet... hier werd gewerkt, verbonden en doorgegeven. Dan wordt de stad ineens groen. Het Wilhelminapark ontvouwt zich zonder haast, met slingerpaden en oude bomen die al meer dan een eeuw meegaan. In de vijver ligt de Julianagondel, een herinnering aan 1909, aan een prinsesje dat net geboren was en aan een stad die iets wilde vieren. Het water weerspiegelt de gondel zacht, alsof het verhaal hier nooit helemaal is weggegaan. Terug richting de stad trekt Theater Sneek de aandacht. Modern, uitgesproken, met een hoge toren die ’s avonds licht geeft, een hedendaags baken tussen alle historie. Het staat op de plek waar ooit het postkantoor stond, en dat voel je. Hier blijven mensen komen en gaan, alleen de reden verandert. Even verder wordt het stiller. Naast de Martinikerk staat het oorlogsmonument. Een vrouw van steen, rechtop, met een lint dat spreekt over trouw tot in de dood. De Martinikerk zelf staat iets hoger, op een terp, al sinds de elfde eeuw het middelpunt van Sneek. Ooit had ze drie torens, nu geen enkele meer, maar de afdrukken ervan zijn nog zichtbaar in het gras. Alsof de kerk zegt: ik ben veranderd, maar ik ben er nog. Binnenin klinkt al eeuwen muziek, buiten hoor je vooral de tijd. Langs het stadhuis en het Bestjoershûs merk je hoe belangrijk Sneek ooit was. Handel, bestuur, rechtspraak, alles kwam hier samen. De gevel van het stadhuis is rijk versierd, vol symbolen: gerechtigheid, handel, de seizoenen, wijsheid. Het is een rustige trots die je pas ziet als je even omhoog kijkt. Het gerechtsgebouw is gebouwd in de negentiende eeuw, met zware lijnen en een duidelijke boodschap boven de deur: ieder het zijne. Het staat er nog altijd, stevig en waardig, midden tussen het leven van nu. In de smallere straten wordt Sneek persoonlijker. Het Old Burgerweeshuis vertelt een verhaal van zorg en discipline, van kinderen die hier eeuwen geleden opgroeiden onder strenge maar beschermende ogen. Het gebouw voelt als een geheugen dat veel heeft gezien, maar niets is vergeten. Dan sta je bij het Joods Monument. Op de plek waar ooit de synagoge stond, is nu een stalen raamwerk. De Davidsster ontbreekt... niet subtiel, maar zichtbaar uitgerukt. De blauwe vormen eromheen staan voor mensen die doorgingen, die verder leefden. Het is een plek die geen uitleg vraagt, alleen aandacht. Verder langs het water draait Fortuna haar gouden bol. Het beeld is jong, maar het verhaal oud: geluk dat komt en gaat, overvloed die nooit zeker is. Sneek kent dat spel al eeuwen, en misschien past het daarom zo goed hier. Deze fontein is onderdeel van 11-fountains. De Sint Martinuskerk, zonder toren maar vol karakter, staat er rustig bij. Ontworpen door Cuypers, nooit helemaal af, maar juist daardoor eigen. Niet alles hoeft voltooid te zijn om mooi te zijn. Via het Kleinzand lopen we langs oude koopmanshuizen. Hier werd gehandeld, geroken, geproefd. Hier ontstond Beerenburg 🥃, hier werd kennis doorgegeven, kruiden getrokken, verhalen gemengd. Je voelt dat dit een straat is die weet wat werken is. Het pand waar C&A begon staat er nog steeds. Wat ooit een kleine stoffenzaak was, groeide uit tot iets groots, maar hier in Sneek begon het. Onder de erker herinnert een Davidsster aan wat ernaast verloren ging. Klein detail, grote betekenis. En dan, aan de rand van de stad, de watertoren. Hoog, stevig, gebouwd om Sneek van water te voorzien, nu vooral een herkenningspunt. Aan het einde van de wandeling voelt Sneek als een stad die iets heeft gedeeld. In water, steen, stilte en kleine details. En juist dat maakt, dat je Sneek niet zomaar weer loslaat.

Vanmiddag trokken we onze wandelschoenen aan voor een rondje door Hindeloopen, dat kleine IJsselmeerstadje waar de tijd nét iets langzamer lijkt te gaan. We zijn weer een weekendje in Friesland en spraken hier af met Lauren en Bailey. Zonder plan, zonder haast, gewoon samen op pad en kijken wat de straatjes, het water en de verhalen ons zouden brengen. Deze wandeling is één groot feest van kneuterigheid. Smalle straatjes en verborgen steegjes nodigen uit om te slenteren, bruggetjes zorgen telkens voor nieuwe doorkijkjes en de bakstenen kapiteinshuizen laten zien hoe rijk de stad ooit was. Alles is klein, overzichtelijk en charmant. Hoog op de dijk langs het IJsselmeer opent het landschap zich en kijk je eindeloos uit over water en lucht. De wind, het weidse uitzicht en het ritme van de golven maken dit stuk vanzelf rustgevend. Een plek waar je even stil wordt en gewoon samen verder loopt. Bij de haven kwamen we langs het Sylhús, het voormalige kantoor van de sluizenmeester. Ooit werd hier bepaald welk schip wanneer mocht schutten, nu is het vooral een prachtig herkenningspunt aan het water, met uitzicht op de jachthaven en het altijd wat onstuimige IJsselmeer. Even verderop stuitten we op het verhaal van 'It Kwade Wiif fan Hylpen'. Volgens de volkslegende woonde hier een vrouw die in de 17e eeuw als heks werd gezien en stormen zou hebben opgeroepen om schepen in gevaar te brengen. Het verhaal hoort bij Hindeloopen zoals het water bij de stad hoort. De Grote of Sint Gertrudiskerk torent rustig boven de huizen uit. Deze laatgotische kerk, gewijd aan Sint Gertrudis, beschermheilige van reizigers en zeevarenden, is van binnen minstens zo indrukwekkend als van buiten. De beschilderde houten wanden en banken in Hindelooper stijl, vol bloemen, vogels en bijbelse taferelen, maken het een plek waar je vanzelf even blijft rondkijken. Een heel andere blikvanger is 11 Fountains, Flora & Fauna. De fontein met het hert en de hinde en de hoorn des overvloeds verwijst naar de verbondenheid tussen mens en natuur én naar de welvaart die Hindeloopen in de Gouden Eeuw kende. Kunst die mooi samensmelt met de omgeving. Aan de kade staat het Peilschaalhuisje, klein en bescheiden, maar met een groot verhaal. Hier werd het waterpeil van het IJsselmeer, en vroeger de Zuiderzee, gemeten. Een stille herinnering aan het leven met het water, altijd dichtbij en nooit helemaal te vertrouwen. Het Eerste Friese Schaatsmuseum bracht ons even in winterse sferen. Van antieke doorlopers tot Elfstedentocht-memorabilia, alles ademt hier Friese schaatstrots. Zelfs zonder ijs voel je hier hoe diep het schaatsen in de Friese ziel zit. Tot slot liepen we langs De Kleine Vermaning, een eenvoudige doopsgezinde kerk uit de 19e eeuw. Je zou er zo voorbij lopen, maar wie even stilstaat, voelt de warme en intieme sfeer. Een plek die herinnert aan een tijd waarin geloof vooral in stilte en eenvoud werd beleefd. Met Lauren en Bailey aan onze zijde, langs water, verhalen, kunst en geschiedenis, liet Hindeloopen zich van zijn warmste kant zien. Zo’n wandeling die niet groots hoeft te zijn om je bij te blijven, eentje om nog lang aan terug te denken.

Na onze wandeling langs de miniature people door het centrum van Leeuwarden hadden we voor de avond nog iets bijzonders op de planning. Een mooie afsluiter van het weekend, de 6e editie van Decemberlicht. Wanneer het donker wordt, verandert Leeuwarden. De drukte zakt weg, de straten worden stiller en juist dan begint deze route te leven. We volgden het blauwe licht, dat ons zonder moeite meenam door steegjes waar we normaal zo aan voorbijlopen. Bekende plekken voelden ineens anders, alsof de stad zichzelf opnieuw aan ons voorstelde. Decemberlicht is geen route die je snel loopt. Je vertraagt vanzelf. Je blijft staan. Kijkt omhoog, naar muren die tot leven komen met animaties, korte filmpjes, gedichten en citaten. Soms grappig, soms licht filosofisch, maar altijd precies passend bij de plek. Het voelde nergens druk of overweldigend, eerder als een reeks kleine ontmoetingen met licht en woorden. Het citaat “Keep some room in your heart for the Unimaginable” van Mary Oliver vormde een mooie rode draad. Het paste bij deze avond, bij het kijken zonder haast en bij het openstaan voor wat je niet had verwacht. In het donker leek alles net wat scherper binnen te komen. Wat begon in 2020 als een spontaan gebaar van Kroft&Smids, voelt hier nog steeds heel dichtbij en menselijk. Hun liefde voor licht in de openbare ruimte is voelbaar. Niet om indruk te maken, maar om iets te delen. Hoop, verwondering, een glimlach. We liepen rustig verder, soms zwijgend, soms even wijzend: heb je die gezien? De kou was er, maar stoorde niet. Het was zo’n avond waarop je niet veel nodig hebt. Alleen samen lopen, kijken en ervaren. Decemberlicht voelde als een zachte afsluiting van een heerlijk weekend in Friesland. Geen groot slot, maar een warme, stille punt achter mooie dagen. Met een hoofd vol zinnen, beelden en kleine wijsheden reden wij richting huis, terwijl Lauren nog even in deze provincie blijft. Friesland dooft voor ons langzaam uit, maar wat we lazen en zagen nemen we mee naar huis.

Vandaag wandelden we een hele leuke ontdekkingstocht door Leeuwarden, maar dan op ooghoogte van de kleinste bewoners van de stad. We liepen de Miniature People-route, geen gewone stadswandeling, maar een speurtocht langs tientallen miniatuurpoppetjes die op verrassende plekken hun eigen verhaal vertellen. Soms lagen ze pal voor je neus, soms moest je echt even stilstaan, bukken en goed kijken. Dat maakte het juist zo leuk. Met het routeboekje in de hand, vol omschrijvingen en subtiele hints, voelde elke vondst als een klein cadeautje. Onderweg genoten we niet alleen van de miniaturen, maar ook van het Leeuwarden dat zich tussen de scènes door ontvouwde. Smalle straatjes, verborgen hoekjes, het water, de pleinen en indrukwekkende streetart. Deze route laat je het centrum van alle kanten zien. Je vertraagt vanzelf. Je kijkt anders. En precies dat is de kracht van deze wandeling. De Miniature People zijn het werk van Michel Tilma, geboren en getogen Leeuwarder. Zijn verhaal geeft de route extra diepte. Na drie hersenbloedingen moest hij zijn leven opnieuw vormgeven. In fotografie vond hij rust, en in de miniaturen zijn roeping. Wat begon als inspiratie van kunstenaar Slinkachu, groeide uit tot een liefdevol en eigen project dat inmiddels niet meer weg te denken is uit de stad. Met een rugzak vol poppetjes trok Michel door Leeuwarden, op zoek naar plekken waar het grote en het kleine elkaar raken. Sinds 2019 blijven de miniaturen gewoon staan. Ze zijn onderdeel geworden van de stad, van stadswandelingen, van verwondering. Niet voor niets ontving Michel in 2023 de Pommeranten Pries: een erkenning voor zijn bijzondere bijdrage aan het culturele leven van Leeuwarden. Deze wandeling voelt als een ode aan veerkracht, creativiteit en aandacht. Aan het idee dat je een stad pas echt leert kennen als je de tijd neemt. En misschien ook als een stille herinnering aan Michels eigen woorden: “Het is niet wat je overkomt dat je leven vormt, maar hoe je er mee omgaat.” Een warme, verrassende en inspirerende route die Leeuwarden laat zien zoals je haar nog niet kende... klein van formaat, maar groots in betekenis. Perfect voor wie houdt van wandelen met verwondering.

Vandaag maakten we de reis van de Achterhoek naar Harlingen voor een weekendje Friesland. En heeeeeel toevallig 😉 bleek Lauren ook in de buurt vakantie te vieren. Een perfecte aanleiding om samen af te spreken voor een mooie wandeling in Stavoren. We begonnen bij de haven, waar de mist vandaag een grote rol speelde. Het uitzicht reikte helaas niet ver, maar juist dat gaf de plek iets mysterieus. Toch liepen we vol goede moed de pier richting het IJsselmeer op. Aan het einde stond een kleine vuurtoren, die stoer uit de nevel tevoorschijn kwam, een mooi en sfeervol begin van onze wandeling. Daarna vervolgden we onze route over de dijk, langs een rij prachtige kleurrijke huisjes. Al wandelend fantaseerden we erop los, in welke kleur zouden wij hier willen wonen, zo vlak bij het water? Met het ruisen van het meer en de frisse lucht was dat geen moeilijke droom om te hebben. Een rondje door het centrum van Stavoren mocht natuurlijk niet ontbreken. Hier bewonderden we één van de bijzondere 11fountains van Friesland. Elke Friese Elfstedenstad heeft zo’n moderne fontein, ontworpen door internationale kunstenaars. In Stavoren is dat een reusachtige vis, die normaal gesproken water spuit, een knipoog naar de rijke maritieme geschiedenis van de stad. Door de kou stond de fontein vandaag stil, maar dat mocht de pret niet drukken. Bailey durfde zelfs dapper in de bek van de vis te poseren. Niet ver daarvandaan kwamen we langs het bekende beeld van het Vrouwtje van Stavoren. Dit bronzen beeld, gemaakt door Pier Arjen de Groot en geplaatst in 1969, kijkt uit over de oude haven. Het stelt de rijke weduwe uit de bekende sage voor, die door haar hebzucht alles verloor. Het beeld is een krachtig symbool voor de bloei en ondergang van Stavoren en blijft een indrukwekkende plek om even bij stil te staan. Ook liepen we langs een heel bijzonder hotel, Hotel De Vrouwe van Stavoren, prachtig gelegen aan de oude haven. Hier kun je niet alleen ‘gewoon’ overnachten, maar zelfs slapen in een wijnvat! Twaalf enorme wijnvaten zijn omgebouwd tot sfeervolle hotelkamers, sommige zelfs met luxe badkamers en ligbaden. Alleen al het zien ervan maakte ons nieuwsgierig. Als afsluiter wilde ik Lauren graag nog iets persoonlijks laten zien. Het beeld van Aukje, de Elfstedenschaatster. Dit beeld, gemaakt door Evert van Hemert, is onderdeel van een serie van elf beelden in alle Friese Elfsteden. Ze vormen een eerbetoon aan de vrouwelijke deelnemers van de Elfstedentocht en staan allemaal op de officiële schaatsroute, daar waar weg en water elkaar kruisen. Voor een geocache heb ik ze ooit alle elf bezocht, en het voelde mooi om deze bijzondere plek vandaag te kunnen delen. Al met al was het een gezellige, sfeervolle wandeling vol mist, verhalen, kunst en fijne gesprekken. Stavoren liet zich vandaag misschien niet van zijn zonnigste kant zien, maar wél van zijn warme en karaktervolle kant, en dat maakte deze dag samen extra bijzonder.

Sinds kort heeft de Achterhoek iets bijzonders om trots op te zijn: een eigen Geotour! Over de hele wereld bestaan er maar enkele tientallen van, en tot voor kort waren er in Nederland slechts twee... in Amsterdam en De Kop van Drenthe. En nu dus ook één in de prachtige gemeente Bronckhorst. Een geotour is een bijzondere toeristische route langs een reeks geocaches op markante of verrassende plekken. Bij de deelnemende locaties kun je een Geotour-paspoort ophalen. In dit paspoort noteer je de codewoorden die je bij elke cache vindt. Voor iedere gevonden cache verdien je punten, en zodra je de grens van 80 punten bereikt, kun je je paspoort inleveren voor een speciale geocoin, een mooie herinneringsmunt aan dit avontuur. Vandaag zijn wij begonnen aan onze eerste van in totaal 45 caches. Onze tocht voerde ons door het sfeervolle boerenlandschap van landgoed ’t Mulra. Al direct bij de start kregen we een klein koffertje mee vol handige attributen. Die bleken onderweg goed van pas te komen! Langs de route kwamen we verschillende waypoints tegen, waar we steeds even moesten nadenken welk voorwerp uit het koffertje we nodig hadden. Soms moesten we creatief zijn, soms puzzelden we met cijfers, en stap voor stap kwamen we dichter bij het coördinaat van de eindcache. Het was een heerlijke wandeling: rustige paden, afwisselende natuur en dat fijne gevoel van ontdekking dat bij geocaching hoort. Aan het eind konden we tevreden onze eerste code in het paspoort noteren, één stap dichter bij die felbegeerde geocoin! Op naar de volgende 44 caches van deze prachtige Achterhoekse Geotour!