Leopold

Vertrek in Oolen (neen, dit is geen schrijffout), over gladde wegen naar de met wit poeder bestoven velden, over het kanaal, langs de zegge naar de nete. Onderwijl kiezen grauwe en canadese ganzen het luchtruim en priemt een winterzon door de takken van de bomen, kortom wandelweer om van te smullen. De ark van Noe brengt vervlogen tijden in herinnering. We zoeken de luwte van de Kasterleese bossen op . Besneeuwde paadjes leiden ons over de kempense heuvelrug. We passeren enkele bijna identieke kapelletjes. Devote metselaars plaatsten ze tot meerdere eer en glorie van een hele rist patroonheiligen. De gebeden hebben engelse bommenwerpers echter niet kunnen behoeden voor duits afweergeschut. Dwarrelende vlokken leggen ondertussen een wollen dekentje over de zandduinen. Hier en daar steekt nog een struikje heide boven het tapijt. De natuur verstilt. We traverseren een brug met een verhaal, betreden bekend terrein. Een border-collie doet vol overgave zijn ding, schaapjes kruipen in hun slachtofferrol! We naderen Herentals met zijn opvallende lakenhal en gezellig drukke winkelstraat. Lokaal Druyts is een authentiek cafe waar sporthelden de muren sieren en hooggegist gerstenat getapt wordt. De N.M.B.S. laat vandaag een tijdje op zich wachten, Overmacht!

Oogverblindend wit, zonovergoten, idyllisch!! De eerste sneeuw roept de mens uit de duffe zithoek naar de hardbevroren werkelijkheid. Wielen worden geruild voor stevig schoeisel, kalende hoofden worden gemutst. Plaats van verzamelen is de wedelse molen. Vandaar stappen we resoluut via de groenewoudstraat richting 't hent. Enkele met witte wol bedekte daken zijn zichtbaar boven de verstilde beemden. Wild en gevogelte zit diep weggedoken. Winterse eiken staan pal, een ijslaag op de takken, houden de wacht op de oevers van de dommel. Een zuchtje wind voert gouden zonnestralen aan vanuit het zwerk. Een paard draaft lustig. Geestverruimende drank vloeit. De heesakker benadert het perfecte kerstplaatje. Stevensmolen steekt haar wieken boven het bos uit, reikend naar de schaapjes in de staalblauwe lucht. We kruisen dorpsgenoten, filisoferen aan de oever van een vijver, nemen nog een grote slok en zoeken dan de knusheid van een neringdoenerij op. De ober serveert glazen kroezen met hooggegist gerstenat. Dus laat de wereld maar verder draaien, wij zitten gezellig ammicaal te wezen!! Graag tot vaker.

Vertrekpunt is deze week het station van Herentals. We verlaten alras de bebouwde kom richting noorden. Ter Vesten is ons eerste aandachtspunt. Met zijn speklagen in natuursteen, zijn rondbogen en z'n brede trap aan de voordeur is dit een typisch voorbeeld van neo-vlaamse renaissancestijl. Opmerkelijk is de open-luchtkerk in het park. Een stoere ijzere dame houdt de wacht. Vandaaruit bestijgen we een zandduin. Een gemetste kruisweg moedigt ons aan richting kapel. Op de volgende landduin torent een volledig houten konstruktie hoog boven de bomen uit: degelijk vakmanschap! Een treinstel kedenkt in de verte, wij betreden verlaten grasvelden, de stille kempen in al zijn eenvoud. We volgen de Aa 'een poos. Opgeworpen terpen boden in lang vervlogen tijden bescherming aan de boerenbevolking. De begraafplaats van Poederlee wordt opgesierd door de heggekapel met bijbehorend wonder en een opgedroogde waterbron. We bereiken het kasteel van Borrekens(1270). Een middeleeuws hoogstandje opgetrokken in Grimbergse zandsteen. Neo-gotiek op z'n mooist! Middels een aantal restauraties en verbouwingen kon Baron Raymond van Borrekens het kasteel blijven bewonen tot in 1998. Nu wordt het goed beheerd door zijn nazaten. We doorkruisen Vorselaar met zijn diamantschool en schranshoeve. Die bood bescherming tegen rondtrekkend roversbendes. Een fraai opgetrokken schaapsstal markeerd de toegang tot natuurgebied schupleer. De naam verwijst naar handgegraven kanaaltjes waarover ijzerhoudende grond werd vervoerd. Het landschap bestaat uit natte beemden en broekbossen die overgaan in de kempense heuvelrug. De kleine nete brengt ons terug bij het startpunt, het station van Herentals. In de buurt ligt cafe Rio, een goed beklante kroeg. De waardin noopt ons tot mijmeringen over het menselijk ras. Tot volgende week.

Opgrimbie ligt geprangd tussen het kempens plateau en de maasvallei. Grind- en zandwinning waren een belangrijke economische aktiviteit in deze streek. De kikbeekbron is zo'n put met opborrelend, kristalhelder kwelwater dat via de kikbeek naar de maas vloeit. Het gebied is afgesloten wegens beheerswerken, dus stappen we over het steil oplopend fietspad naar boven. Door gletsjers meegevoerde zwerfstenen liggen her en der verspreidt. Het zijn oeroude blokken graniet,afkomstig uit de elzas en de ardennen. Verscholen in een dal ligt een fel gecontesteerd monasterium. Het was de laatste wilsbeschikking van wijlen Koning Boudewijn om dit klooster te bouwen en te schenken aan de monastieke famillie van Betlehem. Het ligt echter in beschermd natuurgebied en diverse bouwvergunningen werden teniet gedaan door de raad van state. We dwalen verder door de uitgestrekte limburgse bossen. Eerder aangeplante dennen moesten wijken voor purpere heide en pijpenstrootje. Zonnestralen en lage wolken stoeien boven onze hoofden. We steken de ziepbeek over, nog zo'n kwelriviertje, en ontwaren een witgeverfd complex. In 1957 werd hier een kliniek opgericht waar kinderen konden genezen van tuberculose en ademhalingsproblemen. Sinds 1993 wordt het gebouw gebruikt als opvangcentrum. De tocht gaat verder door quasi verlaten loofbossen, slechts onderbroken door opengewerkte stukken waar zegge en berk de dienst uitmaken. Ex-mijnwerkers met longproblemen kunnen nog steeds terecht in het ZOL-ziekenhuis aan de bessemerberg We volgen de bovenloop van de asbeek. Een avontuurlijk plankenpad leidt ons door moerassig gebied naar de heideweyer. Een eeuwenoude bovenslagmolen siert de oever van de plas, ernaast een finse sauna. Een overdekte pick-nickplaats in pietersheim biedt beschutting tegen een zeldzaam buitje. Na de boterhammen beklimmen we weer de steilrand, terug naar de ziepbeek. Die heeft een heuse vallei gecreeerd in de zandbodem. Via spekgladde vlonders bereiken we de overkant van het dalletje. Er staat robuust timmerwerk langs het pad opgesteld. Wij zetten door tot aan de parking, door tot aan de kompen waar we goedgemutst weer buitenkomen.