Οι καλύτερες ποδηλατικές διαδρομές Preganziol

Το Treviso αξίζει σίγουρα μια επίσκεψη 🤩

Mulino Michieletto (πρώην Pamio), ο "μεσαίος νερόμυλος", ο μικρότερος από τους νερόμυλους του Scorzè. Με καταγωγή από τον δέκατο έκτο αιώνα, πέρασε από διάφορες ιδιοκτησίες και δόθηκε στη διαχείριση των μυλωνάδων της οικογένειας Pamio που φρόντισαν για τη λειτουργία και την παραγωγική δραστηριότητα. Σήμερα είναι ιδιωτική ιδιοκτησία με εκτροφείο αλόγων· προσαρτημένες είναι οι δύο αποθήκες (αχυρώνες) για την αποθήκευση μέσων, ενώ στον νότιο τοίχο έχουν διατηρηθεί οι δύο οπές εισόδου των ατράκτων (περόνες). Από εδώ ξεκινά, αναμφίβολα, η πιο ενδιαφέρουσα περιοχή από άποψη τοπίου της Διαδρομής Ποδηλάτου και Πεζοπορίας των Τεσσάρων Νερόμυλων. Αφού εγκαταλείψετε την αστική περιοχή, βυθίζεστε πλήρως στην ύπαιθρο. Η διαδρομή, που οριοθετείται από ξύλινο φράχτη, ακολουθεί την ελικοειδή πορεία του ποταμού και τις πολλές του καμπές μέχρι τον Mulino Todori, μεταξύ των περιοχών Contea και Canove.

Το Il Mulino Todori (πρώην Pamio) βρίσκεται μεταξύ των περιοχών Contea και Canove. Η ύπαρξη ενός μύλου σε αυτήν την περιοχή είναι γνωστή από το 1455. Λειτουργούσε από τρεις οικογένειες, όλες που ανήκαν στον κλάδο Todori των Pamio, και είχε τρεις μυλόπετρες: για καλαμπόκι, για σιτάρι και για τα υπολείμματα καλαμποκιού και τα κοτσάνια. Ο μύλος ανακατασκευάστηκε αργότερα από τους ευγενείς Soranzo, οι οποίοι δημιούργησαν το παρακείμενο αρχοντικό με τα αρχιτεκτονικά χαρακτηριστικά τυπικά των βενετσιάνικων βιλών, εκ των οποίων η κεντρική τριφωρη αψίδα μπορεί ακόμα να αναγνωριστεί. Η δραστηριότητα άλεσης έπαψε οριστικά στις αρχές της δεκαετίας του '60. Ο μύλος, σήμερα ιδιωτικής ιδιοκτησίας, βρίσκεται εντός του Oasi Todori, ενός δημοτικού πράσινου χώρου που εγκαινιάστηκε το 201. Χαρακτηρίζεται από ισχυρή βιοποικιλότητα, καταλαμβάνει επί του παρόντος έκταση 2,5 εκταρίων ως χώρος καταφυγίου και προστασίας για διάφορα είδη χλωρίδας και πανίδας, μεταξύ των οποίων δρυοκολάπτης, χελιδόνι, κοκκινολαίμης, τσίχλα, σπουργίτι, φλώρος, νερόκοτα. Μεταξύ των ειδών δέντρων είναι ο σφενδάμι ο αγριομερσίνης, ο καρπίνος, η ποπλάρ, η ιτιά, ο σαμπούκος και ο κρανιός.

Το Mulino Michieletto, που βρίσκεται στο Scorzè, στις όχθες του ποταμού Dese, αποτελεί μία από τις πιο συναρπαστικές μαρτυρίες του βενετσιάνικου υδραυλικού πολιτισμού. Αποτελώντας αναπόσπαστο μέρος της γοητευτικής διαδρομής Percorso dei Quattro Mulini, αυτή η ιστορική δομή ανακαλεί ένα παρελθόν όπου η τοπική οικονομία περιστρεφόταν γύρω από τη δύναμη του νερού. Αν και δεν λειτουργεί πλέον, το κτίριο διατηρεί άθικτη την αρχιτεκτονική του γοητεία, με ορατά τα σημάδια των αρχαίων υδροτροχών που κάποτε άλεθαν τα σιτηρά της περιοχής. Βυθισμένο σε ένα πολύτιμο φυσικό περιβάλλον, σε μικρή απόσταση από την Oasi Todori, ο μύλος είναι σήμερα ένας προνομιακός προορισμός για όσους ασχολούνται με τον ποδηλατικό τουρισμό ή αγαπούν τις αργές βόλτες, προσφέροντας μια αυθεντική και ήσυχη ματιά στη συμβίωση μεταξύ ανθρώπου και ποτάμιας περιοχής.

Θεωρείται "μικρότερη αδελφή" της σύγχρονης Porta San Tomaso, βρίσκεται στο τέλος του Borgo Cavour. Παρουσιάζεται με πρόσοψη από πέτρα της Ίστριας με τρεις αψίδες. Στην εξωτερική όψη, η απεικόνιση που ξεχωρίζει πάνω απ' όλα είναι το φτερωτό λιοντάρι, σύμβολο της εξουσίας της Βενετίας στην ενδοχώρα. Παίρνει το όνομά της από την κοντινή εκκλησία που είναι αφιερωμένη στους Σαράντα Μάρτυρες της Σεβάστειας. Κατασκευάστηκε το 1516, ίσως σε σχέδια του Alessandro Leopardi.

Κατασκευασμένη το 1517 υπό την καθοδήγηση του ποδεστά Bartolomeo d'Alviano, η Porta Santi Quaranta αντιπροσωπεύει τη μνημειώδη είσοδο στην Τρεβίζο για όσους προέρχονται από τα δυτικά (Πάντοβα ή Βιτσέντζα). Μαζί με την Porta San Tommaso, είναι ένα από τα σύμβολα της αμυντικής αναγέννησης της πόλης που πραγματοποιήθηκε από τη Δημοκρατία της Βενετίας τον 16ο αιώνα. Το όνομα αποτίει φόρο τιμής στους σαράντα χριστιανούς στρατιώτες που μαρτύρησαν στην Αρμενία, αλλά κατά την περίοδο της αυστριακής κυριαρχίας μετονομάστηκε σε Porta Vendramin. Η εξωτερική πρόσοψη, κατασκευασμένη από πέτρα της Ίστριας, ακολουθεί ένα λιτό και κομψό αναγεννησιακό στυλ, με τρεις αψίδες, εκ των οποίων η κεντρική προοριζόταν για τα κάρα και οι δύο πλευρικές για τους πεζούς. Πάνω από την κεντρική αψίδα δεσπόζει το λιοντάρι του Αγίου Μάρκου, σύμβολο της βενετικής εξουσίας. Μια σημαντική ιστορική λεπτομέρεια είναι η επιγραφή που γιορτάζει το δικαίωμα της Serenissima να αμύνεται τα σύνορά της. Σήμερα σηματοδοτεί την είσοδο στη συνοικία Borgo Cavour και αποτελεί αναπόσπαστο μέρος της πανοραμικής βόλτας κατά μήκος των τειχών του 16ου αιώνα.

Λίγα χιλιόμετρα αρκούσαν για να αρχίσει η διαδρομή να αφηγείται την ιστορία της. Το τρίζον ξύλο μιας μακράς γέφυρας μας συνόδευσε σε ένα από τα πιο ήσυχα και φορτισμένα με μνήμη μέρη: το νεκροταφείο των Burci. Ανάμεσα στα ακίνητα νερά και τη βλάστηση που πλέον διεκδικεί κάθε χώρο, τα κουφάρια των παλιών σκαφών αναδύονται σαν ξεχασμένες σκέψεις, αιωρούμενα μεταξύ παρελθόντος και παρόντος. Εκεί ο χρόνος μοιάζει να επιβραδύνεται, σχεδόν να σταματά, κι εμείς επίσης, για μια στιγμή, σταματάμε πραγματικά να κάνουμε πετάλι...

Η Passerella d’Aspa είναι ένα απαραίτητο αρχιτεκτονικό στοιχείο για όσους εξερευνούν το Parco del Sile, συνδέοντας την όχθη του Sant’Antonino με το μαγευτικό νησάκι Villapendola. Αυτή η κατασκευή γεφυρώνει τον κλάδο του "Sile Morto", επιτρέποντας σε πεζούς και ποδηλάτες να παρεκκλίνουν από την κύρια διαδρομή της Restera για να βυθιστούν σε μια πιο άγρια και ήσυχη φυσική περιοχή. Μόλις διασχίσετε τη γέφυρα, μπορείτε να ακολουθήσετε ένα πανοραμικό δακτύλιο που επανενώνεται με την via Alzaia μέσω μιας δεύτερης πέτρινης διάβασης. Είναι το ιδανικό μέρος για την παρατήρηση της τοπικής ορνιθοπανίδας, όπως κύκνων και ερωδών, προσφέροντας μια όαση γαλήνης μακριά από τα πιο πολυσύχναστα τμήματα, ιδανική για όσους αναζητούν αυθεντική επαφή με το ποτάμιο τοπίο του Treviso.