Αξιοθέατα και μέρη για επίσκεψη Sarmede - Top 20

Είναι το πιο ενδιαφέρον τμήμα ολόκληρης της διαδρομής, καθώς εδώ υπάρχουν τα «καθαρά» δάση οξιάς, δηλαδή οι καλύτερες οξιές που έχουν επιλεγεί για τη συλλογή σπόρων. Υπέροχο περιβάλλον, όπου όμως συχνά γίνονται δασικές εργασίες που διακόπτουν την ποδηλασία και φέρνουν λάσπη στον δασικό δρόμο.

Αν διασχίζετε την περιοχή μεταξύ San Vito di Cadore, Cortina d'Ampezzo και Βενετίας, είναι εύκολο να το μπερδέψετε με άλλες λίμνες των Δολομιτών, αλλά η γνωστή Lago Morto του Βένετο βρίσκεται κοντά στο Vittorio Veneto, στους πρόποδες του οροπεδίου Cansiglio.

Η Lago Morto είναι μια συναρπαστική λεκάνη λίμνης που βρίσκεται στην Val Lapisina, στο χωριό Nove εντός του δήμου Vittorio Veneto, στην επαρχία Treviso. Ονομάζεται «νεκρή» επειδή στερείται ορατών τεχνητών εισροών και εκροών. Τροφοδοτείται από υπόγειες καρστικές ρωγμές και διεισδύσεις που προέρχονται από την κοντινή Lago di Santa Croce.

Ο πληθυσμός των Κίμβρων, γερμανικής καταγωγής, εγκαταστάθηκε στα βενετικά βουνά ήδη από τον Μεσαίωνα, φτάνοντας και στο Οροπέδιο του Ασιάγκο. Μεταξύ του τέλους του 18ου και του 19ου αιώνα, ορισμένες οικογένειες μετακόμισαν από εδώ στο Cansiglio, προσελκυόμενες από τη μεγάλη διαθεσιμότητα ξυλείας και τις ευκαιρίες εργασίας που προσέφερε το δάσος. Οι Κίμβροι ήταν πράγματι επιδέξιοι ξυλοκόποι και τεχνίτες. Έτσι γεννήθηκαν διάφοροι μικροί οικισμοί, συμπεριλαμβανομένου του Vallorch, που ιδρύθηκε το 1850. Είναι σήμερα το καλύτερα διατηρημένο και ανακατασκευασμένο χωριό, αφού καταστράφηκε τόσο κατά τον Πρώτο όσο και κατά τον Δεύτερο Παγκόσμιο Πόλεμο, και διατηρεί τα χαρακτηριστικά ξύλινα σπίτια με την τυπική βόρεια αρχιτεκτονική. https://it.wikipedia.org/wiki/Vallorch

Η λίμνη Lago Morto είναι ένα ατμοσφαιρικό υδάτινο κάτοπτρο που βρίσκεται στην κοιλάδα Val Lapisina, στον δήμο Vittorio Veneto, ακριβώς στους πρόποδες της πλευράς Treviso του περάσματος Sella di Fadalto. Το τόσο ιδιαίτερο όνομά της προέρχεται από ένα μοναδικό γεωγραφικό χαρακτηριστικό: είναι μια λίμνη χωρίς ορατές επιφανειακές εκροές και εισροές, καθώς τροφοδοτείται και αδειάζει αποκλειστικά μέσω υπόγειων καρστικών οδών. Η λεκάνη, που περιβάλλεται από απότομες δασωμένες πλαγιές και επιβλητικούς βραχώδεις τοίχους, χαρακτηρίζεται από βαθιά και δροσερά νερά. Σήμερα η λίμνη διαδραματίζει θεμελιώδη ρόλο στην παραγωγή υδροηλεκτρικής ενέργειας, καθώς συνδέεται με το σύστημα των σταθμών της κοιλάδας που εκμεταλλεύεται τα νερά που προέρχονται από την υπερκείμενη λίμνη Lago di Santa Croce. Παρά τη βιομηχανική επιρροή, η περιοχή αποτελεί δημοφιλή προορισμό για χαλαρούς περιπάτους, πικνίκ και αθλητικό ψάρεμα.

Στις 25 Μαΐου 1964, μια πυρκαγιά κατέστρεψε εντελώς τον πρώτο και τον δεύτερο όροφο, καθιστώντας τους αχρησιμοποίητους. Η δράση των πυροσβεστών και των πυροβολητών που έσπευσαν σε μεγάλη δύναμη κατάφερε να περιορίσει τις φλόγες και να αποτρέψει την εξάπλωσή τους στο γειτονικό κτίριο. Παρά την αρνητική γνώμη του Μηχανικού Στρατού για τις εργασίες αποκατάστασης, η κοινή γνώμη της πόλης και το Τμήμα CAI του Belluno πίεσαν για την επόμενη ανακατασκευή, βρίσκοντας έγκυρη υποστήριξη στον στρατηγό Pietro Torrazzo. Αυτή ξεκίνησε υπό την εποπτεία του 6ου Συντάγματος Ορεινού Πυροβολικού του Belluno. Στις 31 Αυγούστου 1968 πραγματοποιήθηκε η τελετή εγκαινίων. Η δεκαετία του 1970 είδε ακόμη τον αγώνα για την «κατάκτηση» μιας θέσης για τις τηλεοπτικές κεραίες, τόσο στρατιωτικές όσο και πολιτικές. Η πιο επιβλητική, της RAI, τοποθετήθηκε λίγα μέτρα από το καταφύγιο, στη βόρεια πλευρά, και βρίσκεται εκεί μέχρι σήμερα. Ακολούθησε μια νέα περίοδος κλεισίματος και αβεβαιότητας στη διαχείριση. Το 1988, η COMILITER της Πάδοβα αποφάσισε την ανακαίνισή του, η οποία ολοκληρώθηκε το 1992. Το 1993, το Τεχνικό Γραφείο της Εφορίας πρότεινε ενοίκιο και την 1η Μαΐου 1994, μετά από πέντε χρόνια, το καταφύγιο άνοιξε ξανά υπό νέα διαχείριση. Το 1995 συνήφθη η σύμβαση, η οποία ισχύει ακόμη και σήμερα. Σήμερα, αυτό το μέρος αντιπροσωπεύει μια πράξη αναγνώρισης για την επιβίωση ενός περιουσιακού στοιχείου ολόκληρης της περιοχής Belluno.

Η ιδέα της ανέγερσης του πρώτου καταφυγίου του τμήματος CAI της Belluno ελήφθη κατά τη συνεδρίαση του διοικητικού συμβουλίου στις 20 Μαΐου 1898 και επικυρώθηκε τον Ιούλιο του 1899. Λειτουργούσε ως υποστήριξη για τους πεζοπόρους της Belluno και της Treviso. Το καταφύγιο εγκαινιάστηκε στις 23 Σεπτεμβρίου 1900 και αφιερώθηκε στον Richard Henry Budden, μια από τις πρωτοπόρες μορφές του ορειβασίας, υποστηρικτή πολλών έργων αναδάσωσης για τη διαφύλαξη του ορεινού περιβάλλοντος και ειλικρινή φίλο της επαρχίας Belluno. Η κατασκευή έγινε σε οικόπεδο που δώρισε η οικογένεια De’ Bertoldi. Μετά από δύσκολη διαχείριση, και λόγω της χρεοκοπίας, κατά τη διάρκεια του Α' Παγκοσμίου Πολέμου το καταφύγιο πυρπολήθηκε, καθιστώντας το άχρηστο ως πιθανό καταφύγιο. Η ανακατασκευή ξεκίνησε τον Σεπτέμβριο του 1938, όταν ένα απόσπασμα της 24ης πυροβολαρχίας του 5ου Συντάγματος Αλπικού Πυροβολικού στρατοπέδευσε στο Col Visentin για τις πρώτες εργασίες εκσκαφής. Επαναλειτούργησε ξανά στις 15 Αυγούστου 1946. Σύμφωνα με το σχέδιο του αρχιτέκτονα Alfarè, κατασκευάστηκε η σημερινή μικρή πύργος προσαρμοσμένη σε παρεκκλήσι-ιερό των Πεσόντων του 5ου Ορεινού, ένα αναθηματικό ιερό που στήριζε τον φάρο που δώρισε το Πολεμικό Ναυτικό και περιέχει τον κατάλογο των αδελφών που έπεσαν στη Λιβύη, στο Ortigara, στο Carso, στο Sabotino, αυτών στις άνυδρες αιθιοπικές πεδιάδες και τέλος αυτών που έμειναν στα πεδία της Αλβανίας, στα φαράγγια του Μαυροβουνίου και στην έρημη απεραντοσύνη της ρωσικής στέπας.

Το Rifugio Col Visentin, που βρίσκεται σε υψόμετρο 1764 μέτρων, προσφέρει μια από τις ευρύτερες και πιο εντυπωσιακές πανοραμικές θέες των Βένετο Προάλπεων. Από εδώ, το βλέμμα εκτείνεται από την Αδριατική Θάλασσα έως το Monte Grappa, από το Montello έως τις Δολομίτες, με θεαματικές προοπτικές σε εμβληματικές κορυφές όπως το Pelmo, η Civetta, η Antelao, η Cimon della Pala, η Croda Rossa και οι Marmarole. Τις πιο καθαρές ημέρες, μπορεί κανείς ακόμη και να διακρίνει τις κροατικές ακτές στα ανατολικά και, προς τα δυτικά, το βλέμμα εκτείνεται πέρα από τα Βουνά Berici. Το καταφύγιο αποτελεί σημείο αναφοράς για τον καλοκαιρινό και χειμερινό τουρισμό του Βένετο, το οποίο επισκέπτονται πεζοπόροι, περιπατητές με χιονοπέδιλα, ποδηλάτες και λάτρεις της φύσης όλες τις εποχές. Διαθέτει διαμονή με πρωινό, μεσημεριανό και βραδινό. Είναι ανοιχτό καθημερινά από Μάιο έως Σεπτέμβριο και τα Σαββατοκύριακα κατά το υπόλοιπο του έτους. Στο καταφύγιο βρίσκεται ο υψηλότερος μετεωρολογικός σταθμός των Βένετο Προάλπεων, καθώς και τρεις κάμερες web που προσφέρουν εικόνες του τοπίου σε πραγματικό χρόνο. www.rifugiocolvisentin.net