Οι καλύτερες διαδρομές ποδηλασίας χωρίς κυκλοφορία Chemilli

Η εκκλησία Saint-Germain, που βρίσκεται στη μέση του χωριού, παρουσιάζει έναν ογκώδη χαρακτήρα που τονίζεται από το πέρασμα της επαρχιακής οδού σε επίχωμα στην βόρεια πλευρά. Το κτίριο παρουσιάζει τρεις περιόδους κατασκευής: στα βόρεια, το επιβλητικό τετράγωνο πέτρινο καμπαναριό με πυραμιδοειδή στέγη χρονολογείται από τον 12ο αιώνα· το κυρίως κλίτος, που προεκτείνεται από ένα ιερό με επίπεδο ανατολικό άκρο, καλύπτεται με ξύλινες σανίδες με στέγη με δοκούς και εγκάρσιες δοκούς, ίσως χρονολογείται από τον 14ο αιώνα· στα βόρεια και νότια προστέθηκαν, στις αρχές του 16ου αιώνα, δύο πλευρικά κλίτη, το καθένα με δύο τμήματα, σχηματίζοντας ένα εγκάρσιο κλίτος που ανοίγει στο κυρίως κλίτος μέσω οξυκόρυφων τόξων. Αυτά τα κλίτη είναι θολωτά με οξυκόρυφες νευρώσεις με πρισματικά προφίλ· στα νότια, το παλιό αρχοντικό παρεκκλήσι έχει ενωθεί με το πλευρικό κλίτος. Η βαριά σιλουέτα του μνημείου οφείλεται στο γεγονός ότι τα πλευρικά κλίτη καλύφθηκαν στην προέκταση της κεραμοσκεπής του κύριου κλίτους, σε αντίθεση με τη συνήθεια του Perche που προτιμά την κάλυψη κάθε τμήματος των πλευρικών κλιτών με ξεχωριστές στέγες που στηρίζονται σε εγκάρσιες αετομάρες. Το καμπαναριό παρουσιάζει δύο ορόφους που καταλήγουν σε μια προεξοχή με μωδύλια· στηρίζεται από επίπεδα αντερείσματα από λευκή πέτρα. Ο τελευταίος όροφος διαπεράται από μικρά ανοίγματα, που οδηγούν στο θάλαμο των καμπανών. Αυτό το καμπαναριό περιλαμβάνει μια τετράγωνη χαμηλή αίθουσα με θόλους που στηρίζονται σε εγκάρσιες δοκούς, οι οποίες καταλήγουν σε κιονόκρανα με απλά φύλλα που φέρουν ενσωματωμένες στήλες σε κάθε γωνία. Στα ανατολικά, ένα άνοιγμα σε οξυκόρυφο τόξο, σήμερα καλυμμένο με βιτρό, οδηγούσε σε μια μικρή αψίδα της οποίας τα σημεία σύνδεσης ήταν ακόμη ορατά πριν από τις εργασίες του 1974. Αυτό το καμπαναριό μπορεί να ανεγέρθηκε γύρω στο 1190, την εποχή που ο Hugues de Thagaric και η σύζυγός του Anne de Doncourt δώρισαν το ήμισυ της εκκλησίας του Préaux στο hôtel-Dieu του Nogent-le-Rotrou. Αυτός ο άρχοντας του Préaux είχε περάσει στην Αγγλία, με τον τίτλο του σενεσάλη, ασχολούμενος με τη διαχείριση των περιουσιακών στοιχείων του κόμη του Perche, Geoffroy V και της συζύγου του Mathilde της Σαξονίας, ανιψιάς του Ριχάρδου του Λεοντόκαρδου. Το κυρίως κλίτος και το ιερό σχηματίζουν έναν ορθογώνιο χώρο. Η δυτική πρόσοψη φέρει μια όμορφη ροζ σοβατισμένη όψη. Ολοκληρώνεται με προεξοχές και ανοίγει με μια μεγάλη πόρτα και ένα παράθυρο που ανακαινίστηκαν τον 19ο αιώνα. Τα κύρια διακοσμητικά στοιχεία της εκκλησίας είναι το κύριο τέμπλο, με ένα όμορφο επίχρυσο ξύλινο ταμπέλο από τα τέλη του 17ου αιώνα, που επανατοποθετήθηκε το 1846 μετά την ανύψωση του ιερού· τα τέμπλα των πλευρικών παρεκκλησίων είναι αφιερωμένα στην Αγία Παρθένο και την Αγία Μαγδαληνή. Εδώ επανατοποθετήθηκαν τα επτά αγάλματα από πέτρα και τερακότα, χρονολογούμενα από τον 16ο αιώνα, τα οποία ήταν θαμμένα στο επίχωμα του καμπαναριού. Αξίζει επίσης να σημειωθεί το κλειδί του θόλου με τα όπλα της Γαλλίας στο νότιο παρεκκλήσι και, στον τοίχο, ένα σχέδιο με μολύβι που αναπαριστά σίγουρα τον Pierre de Fontenay, sieur de la Reinière, παιδί της περιοχής που ανέλαβε ενεργά την ανάκτηση του Perche για λογαριασμό του βασιλιά Ερρίκου Δ΄. Διακρίνεται η σιλουέτα μιας πόλης με ένα ψηλό φρούριο που θα μπορούσε να είναι αυτό του Bellême, του οποίου ο Fontenay ήταν κυβερνήτης. Ένα αναμνηστικό βιτρό του πολέμου 1914-1918 είναι αξιοσημείωτο. Για την επισκευή της στέγης της εκκλησίας, η Sauvegarde de l’Art français χορήγησε δωρεά 34.000 € το 2009.

Εκκλησία Plan Massé με επίπεδη αψίδα. Κλίτος που αποτελείται από τρία κλίτη. Πρωτοτυπία της σύνθεσης, με τέσσερα διαφορετικά μέρη χτισμένα σε διαφορετικές εποχές: ο κωδωνοστάσιος πύργος με τετράρριχτη στέγη, δύο τμήματα του κλίτους (δύο και μετά πέντε τμήματα), και το ιερό. Το προστώο εισόδου της εκκλησίας είναι τοποθετημένο κατά μήκος της βόρειας πλευράς· είναι διακοσμημένο με κιγκλίδωμα με διάτρητο δίκτυο και οι άκρες του είναι διακοσμημένες με άνθη. Το τύμπανο της πύλης είναι πολύχρωμο. Η ανατολική στέγη του κτιρίου διαπερνάται από ένα κυκλικό παράθυρο με τέσσερα τετράφυλλα. Οι άκρες είναι διακοσμημένες με άνθη και στεφανωμένες με πέτρινο σταυρό. Στάδια κατασκευής: Ενώ η κατασκευή της αρχικής εκκλησίας χρονολογείται από τον 11ο αιώνα, υπέστη πολλές τροποποιήσεις: - το ιερό χρονολογείται από τον 13ο αιώνα (πρόκειται για το παρεκκλήσι του ηγουμένου, που άνοιξε προς το κλίτος το 1808). - τον 15ο αιώνα το κλίτος επεκτάθηκε (που αντιστοιχεί στο δεύτερο τμήμα). - τον 16ο αιώνα, το πρώτο τμήμα του κλίτους ξαναχτίστηκε μερικώς. Προσθήκη πλευρικών παρεκκλησίων σε άγνωστη ημερομηνία. Ιστορία: Η εκκλησία παραχωρήθηκε γύρω στο 1090 από τον Gauthier Chesnel, άρχοντα του Ceton, στους μοναχούς του Cluny του Saint-Denis de Nogent-le-Rotrou. Εκεί ίδρυσαν ένα ηγουμενείο που καταργήθηκε κατά την Επανάσταση. Αυτή η εκκλησία αντικατέστησε την ενοριακή εκκλησία του χωριού που καταστράφηκε κατά την Επανάσταση.

Αναφερόμενη ήδη από τον 13ο αιώνα ως εξάρτημα της μονής Saint-Père, κοντά στην Chartres, η εκκλησία Notre-Dame des Étilleux αποτελείται από τρία διαφορετικά μέρη, εκ των οποίων το πιο εκπληκτικό είναι ο τετράγωνος κωδωνοστάσιος πύργος τριών επιπέδων, με κορυφή ένα κωδωνοστάσιο καλυμμένο με σχιστόλιθο και ένα μικρό φανάρι. Οι Προτεστάντες φέρεται να τέλεσαν εκεί κήρυγμα το 1577. Από την ίδρυσή της, η εκκλησία έχει υποστεί πολλές μετατροπές, ιδίως την αρκετά πρόσφατη διακόσμηση του ιερού, ένα πλέγμα από σύννεφα καλής καιρού από σοβά που μπορεί να υποδηλώνει τον αρχικό πέτρινο τοίχο καθώς και ένα οξυκόρυφο άνοιγμα. Μια όμορφη φλογόμορφη πόρτα ανοίγει στα δυτικά σε μια πλατεία που ανακαινίστηκε το 1995, και το ανατολικό τμήμα, στην πλευρά της παστοφορίας, έχει διατηρήσει τη σειρά των γκαργκόιλ που κοσμούν τις κεκλιμένες στέγες του ιερού. Αυτή η εκκλησία είναι διάσημη για το πολύ όμορφο άγαλμα που φιλοξενεί: μια Παναγία με το Βρέφος, της οποίας η έντονη κίνηση των γοφών, η έκφραση του προσώπου και η κουρδισμένη κουκούλα είναι χαρακτηριστικά μιας αναπαράστασης του 14ου αιώνα.

Αυτή η υπέροχη εκκλησία στο Neuchâtel έχει αφιερωθεί στην τιμή του „Saint-ETIENNE“. Αυτός ανήκει στους επτά πρώτους διακόνους της πρώτης εκκλησίας της Ιερουσαλήμ και είναι ταυτόχρονα, σύμφωνα με τις βιβλικές αφηγήσεις της „Καινής Διαθήκης“, ο πρώτος μάρτυρας (μάρτυρας αίματος) του πρώιμου Χριστιανισμού. Η εκκλησία τιμά τον θάνατό του τη δεύτερη ημέρα των Χριστουγέννων, στις 26 Δεκεμβρίου. Όπως αναφέρουν οι Πράξεις των Αποστόλων: Όταν ο Στέφανος εξέφρασε δυνατά το όραμά του για τον ουρανό που άνοιξε „Αυτός όμως, γεμάτος Άγιο Πνεύμα, ατένιζε τον ουρανό και είδε τη δόξα του Θεού και τον Ιησού να στέκεται στα δεξιά του Θεού“ (Κεφάλαιο 7, στίχος 55), οι άνθρωποι εξοργίστηκαν τόσο πολύ, που τον έδιωξαν έξω από την πόλη και τον λιθοβόλησαν.

The priory was founded at the beginning of the 11th century and is dedicated to Saint Gauburge (or Walburge), abbess of a large Bavarian monastery in the 8th century. Originally owned by the lords of Bellême, it passed, from the 12th century, to the Royal Abbey of Saint-Denis-en-France. From the end of the 15th century, it was directly dependent on royal power until the Revolution. An important rural estate, its buildings bear witness to its special status and the magnitude of its revenues. Since 1972, it has housed the headquarters of the Perche Ecomuseum, which bears witness to the peasant life of the Perche and develops a diverse cultural program.

11th Century Church Worship was abolished in the parish of Chevain. The church was sold for 31,700 livres to the citizen of Villeray on 6 Vendémiaire, Year VII (September 27, 1799). The Chevain church, having been donated by Madame du Hameau de Villeray to the commune by notarial deed dated April 16, 1827, was restored to worship there on January 15, 1827. The parish was established as a branch parish.

A building constructed in the 11th and 12th centuries. It was then just a simple chapel built on a temple, which was subsequently remodeled numerous times over the centuries. The choir, narrower and higher than the rest, is believed to have been built on tombs from the old cemetery, from which a 10th-century Merovingian sarcophagus made of Roussard sandstone was extracted and is on display outside the church.

The place that gives its name to the surrounding forest. An abbey founded in 1145 by monks from the Abbey of Citeaux in search of silence and isolation. Now, only a ruined section remains, visible through the foliage from the road. Note that these ruins are located on the grounds of the oldest summer camp still in operation in France.