Οι καλύτερες διαδρομές ποδηλασίας δρόμου Avy

Η τοποθεσία La Baine, στο Chaniers, προηγείται κατά πολύ του σημερινού μύλου. 14ος αιώνας: οι πρώτοι πιστοποιημένοι μύλοι Ένα έγγραφο του 1310 αναφέρει μύλους για υφάσματα στο La Baine. Ήταν χτισμένοι πάνω σε πασσάλους βυθισμένους στο ποτάμι και χρησιμοποιούνταν κυρίως για την επεξεργασία υφασμάτων. Αυτοί οι μύλοι ανήκαν τότε στον προκαθήμενο και το κεφάλαιο του καθεδρικού ναού του Saintes. Είχαν καταστραφεί λίγα χρόνια νωρίτερα από τον κόμητα της Marche. Το 1313, το κεφάλαιο έλαβε άδεια για την ανοικοδόμηση δύο μυλωνιών, ενός φράγματος και ενός αλιευτικού σταθμού. 17ος αιώνας: ο βασιλικός μύλος του Colbert Τον 17ο αιώνα το La Baine αποκτά σημαντική σημασία. Ένα σύνολο πέντε μυλωνιών σιτηρών ανακατασκευάστηκε σε ένα δευτερεύον παρακλάδι του Charente, το οποίο δεν χρησιμοποιούνταν για πλοήγηση. Γύρω στο 1630, οι μύλοι ανήκαν στους αδελφούς Charles και Jacques Duval, οι οποίοι είχαν την ουσιαστική ιδιοκτησία, ενώ η κυριότητα του Chaniers ανήκε στο κεφάλαιο του καθεδρικού ναού Saint-Pierre του Saintes. Στη συνέχεια, εμφανίζεται ο Jean-Baptiste Colbert, υπουργός του Λουδοβίκου ΙΔ' και υπουργός Ναυτικών. Γύρω στο 1670, ο Colbert ανακαίνισε και επέκτεινε τον μύλο για να αυξήσει σημαντικά την παραγωγική του ικανότητα. Το νέο συγκρότημα είχε επτά υδάτινα περάσματα και έγινε έτσι ένας από τους ισχυρότερους μύλους της περιοχής. Γιατί ο Colbert ενδιαφέρθηκε για το La Baine; Ο λόγος συνδέεται άμεσα με τη δημιουργία και την ανάπτυξη του ναυστάθμου του Rochefort. Ο μύλος παρήγαγε κυρίως αλεύρι σιταριού και κριθαριού για τη διατροφή των ναυτών του βασιλικού ναυτικού. Τα σιτηρά έφταναν μέσω του Charente με πλοία τύπου gabare. Αφού παρέδιδαν το φορτίο τους στον μύλο, οι gabares έφευγαν με το αλεύρι που προοριζόταν, μεταξύ άλλων, για το Rochefort. Ο μύλος του La Baine αποτελούσε έτσι μέρος ενός πραγματικού βασιλικού βιομηχανικού και εφοδιαστικού συστήματος οργανωμένου γύρω από το Charente και το Rochefort. 19ος αιώνας: σταδιακός μετασχηματισμός Τον 19ο αιώνα, η δραστηριότητα των μυλωνιών συνεχίστηκε. Οι παλιοί μύλοι μετατράπηκαν σταδιακά σε μια πραγματική βιομηχανική εγκατάσταση. Το 1845, η τοποθεσία λειτουργούσε από πέντε διαφορετικούς μυλωνάδες. Από το 1897, το συγκρότημα συγκεντρώθηκε σταδιακά από τον κ. Lardy, ο οποίος εκσυγχρόνισε τις εγκαταστάσεις και εισήγαγε μηχανές. Τον διαδέχθηκε ο γιος του, Rémy Lardy. 20ος αιώνας: το αλευρόμυλο Στη δεκαετία του 1930, ο μύλος είχε γίνει ένα πραγματικό βιομηχανικό αλευρόμυλο. Η χωρητικότητά του έφτανε περίπου τα 50 quintaux (περίπου 2,5 τόνους) σιταριού την ημέρα. Το 1936, η υδραυλική ενέργεια παρεχόταν από πολλούς τροχούς διαμέτρου περίπου 5 μέτρων. Η συνολική πρόσληψη νερού ήταν περίπου 4 μέτρα, με πτώση 1,50 μέτρου. Οι εγκαταστάσεις περιλάμβαναν, μεταξύ άλλων: δύο διπλούς μύλους άλεσης· έναν διπλό μετατροπέα· ένα ζεύγος μυλόπετρων· έναν plansichter (μηχανή κοσκινίσματος)· πέντε κόσκινα. Η δραστηριότητα των μυλωνιών έπαψε τελικά στα μέσα του 20ου αιώνα, με τις πηγές να τοποθετούν τη διακοπή της βιομηχανικής δραστηριότητας γύρω στα έτη 1940-1960, ανάλογα με το αν αναφερόμαστε στο αλευρόμυλο ή στην πλήρη εξαφάνιση της δραστηριότητας των μυλωνιών. Σήμερα Το κτίριο έχει διατηρηθεί και μετατραπεί σε εστιατόριο, διατηρώντας παράλληλα αξιοσημείωτα στοιχεία από το βιομηχανικό του παρελθόν, ιδίως τον τροχό και μέρος του παλιού μηχανολογικού εξοπλισμού. Ο Μύλος του La Baine βρίσκεται σήμερα στη διεύθυνση 14 rue Colbert, 17610 Chaniers, ακριβώς πάνω από το Charente. Ένα ιδιαίτερα ενδιαφέρον σημείο Ο μύλος, το φράγμα και οι θύρες σχηματίζουν ένα ιστορικό, αδιαχώριστο σύνολο. Το σημερινό φράγμα έχει υποστεί σύγχρονες μετατροπές: μια νομαρχιακή απόφαση του 2012 ταξινομεί συγκεκριμένα το υδραυλικό έργο του Μύλου La Baine ως φράγμα κλάσης D.

A beautiful church with beautiful houses hidden in an ancient but romantic village, it's worth a stop. The Saint-Étienne church in Brives-sur-Charente is recent. It was consecrated in 1868 and reflects the 14th-century Gothic style. It replaced an older church, of which only a baptismal font, listed as a historic object in 1922, and a capital remain. This font, square and made of a single block of siliceous limestone, is a rare specimen of 12th-century sculpture and symbolism. Certain characteristic features, such as the draperies, allow it to be dated to the 1150s. On three sides, we discover the Annunciation made to Mary, then on the main face of the font, Christ officiating in heaven, and finally Christ descending into hell, savior of souls.

You can also spend a night at the Saint James House B&B, quality guest rooms, swimming pool and view of the Donjon 🙂

The Abbaye-aux-Dames is built around the church of Sainte-Marie, built in the twelfth century. Famous for its facade and its characteristic "pinecone" bell tower, it is one of the emblematic monuments of Saintonge's Romanesque art. After several wars and fires, the place was restored in the 1970s and 1980s and is now a hotel. When you walk through the long corridors you feel like you have been transported back to the time when the abbey was still alive.

The keep of Pons is located in the commune of Pons in the French department of Charente-Maritime in the Nouvelle-Aquitaine region. This tower is the old keep of the castle of Pons. 33 m high, it is visible from a long distance and is the symbol of the city. With the Saint-Gilles chapel, the remains of the ramparts and the main building, it constitutes the remains of the ancient castle of Pons.

A former Benedictine abbey created in 1047, Abbaye-aux-Dames was the first women's monastery in Saintonge. These powerful women were nuns, that is to say, nuns living cloistered and having taken a vow of piety, occupying their lives in contemplation. They carried the crosier, in other words the pastoral staff of a bishop, and minted coins. Richly endowed, the abbey carried its influence well beyond the borders of the county and over time it became one of the most powerful women's monasteries in all of South-West France. With up to a hundred nuns at its peak, it was entrusted with the mission of instructing young girls, often from the French nobility, and counted among its most illustrious residents the future Marquise de Montespan, favorite of Louis XIV. The Abbaye-aux-Dames is structured around the Sainte-Marie church, built in the 12th century, famous for its facade and its characteristic “pine cone” bell tower. The premises were restored during the 1970s and 1980s and now house a Cité de la musique in which the Saintes Festival dedicated to classical music takes place each year. You can also stay in a wing of the building, the cells having been converted into hotel rooms, and leave your bike in a secure room.

Built in the 11th and 12th centuries, this church, listed as a historic monument in 1912, is a spectacular work of art. Well worth the drive past when crossing town!

This very small town of 300 inhabitants has very pretty little roads crossing large fields and often shaded by trees.