Øravík, fámjin, Tvøroyri

Øravíkar til Fámjin, ber til at ganga eftir gomlu slóðini, ella veginum, sum vindur upp um fjallið.

Ert tú ringur at ganga, so far tann vegin, sum er eitt sindur longri. Tá tú kemur til fjallið Mikla, er talan um eina bratta kliva, sum er gevandi tá tú kemur upp á toppin, eins og útsýnið er fantastiskt.

Haðani kanst tú velja at fara niðan í dalin, ella fylgja slóðini út til kirkjutjørnina. Útsýnið á tí vegnum er fantastiskt, tá tú sært bygdina omanfrá og fert niðan í hana. Men ver varin tað kann vera hált í vátum veðri.

Fámjins kirkja er opin í dag í tímunum, eins og fyrsta føroyska flaggið hongur. Í regninum er tað eitt alment wc, so tað er vert at brúka tað áðrenn túrin heldur fram. Vegurin er tann sami sum vit komu frá, tað er sera mjúkt jørð at ganga á so ver varin tá tú fert hagar.

Næsta partin skalt tú vera í góðum formi, tí tað er bratt og ikki væl merkt hvar tú skalt fara. Eisini hevur verið skriðulop, so tú skalt vera eyka varin har.

Aftur, tú fært lønt tá tú kemur upp á tindin, við eitt sindur av kenslu av at tú er farin í ringar, eins og Øravík liggur í dalinum, vit fara í loyndum nú oman á Tvøroyri og Trongisvág.

Eg kann avgjørt viðmæla at taka vegin inn til Trongisvágs tí hann er minni brattur og lættari at ganga á.

Eg fór móti Tvøroyri og angraði tað aftaná.

Í Tvøroyrar kirkju, Jónsvein Bech fyrverandi prestur kom og greiddi mær frá kirkjuni og um oynna, umframt pílagrímsferðina hann gjørdi, tá hann var prestur. havi sett leinkju til túrin at hann gekk Jónsvein og eg kundi nokk tosað í fleiri dagar um at ganga sum pílagrímur og kirkjuna og lívið kring hana.